έφυγα...

πήρα το αυτοκίνητο του μαμιού

(μιας και το μηχανάκι μου τάφτυσε)

και πήγα εδώ:

http://skarthali.wordpress.com/

Χρόνια Πολλά, λοιπόν!

Χρόνια Πολλά στο μικρό, χαζoβιόλικο, εκνευριστικό

πλην αγαπημένο μου Γκουδάκι!

(Τώρα που έγινες 23, ελπίζω να σοβαρευτείς! ΜΟΥΑΧΑΧΑΑΑ!)

Να μας χαιρόμαστε, sis!

Τι χθες, τι προχθές, τι πρόπερσι...!

Πριν καιρό το Γκουδί με κάλεσε για παιχνιδάκι. Λοιπόν, ήρθε η ώρα να απαντήσω μετά από πολλές μέρες σκέψης!

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Φυσικά και είναι για μένα! Ό,τι είναι ωραίο, για μένα είναι! Χα!

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Μια βλακώδη και αρκετά συχνή συνήθεια, η οποία είναι να ξυπνάω 10 ΟΛΟΚΛΗΡΑ λεπτά πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι... Φρίκη...

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Το απόγευμα που κοιτάχτηκα στον καθρέφτη! ...

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Το ότι είμαι ευαίσθητη κ νευριάζω πανεύκολα (όχι επειδή είμαι ευαίσθητη, βρε! Για άλλους λόγους!!!)

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Ότι βρίζω κ φωνάζω επειδή νευριάζω πανεύκολα...!

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα λάθη βλακείας.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι...

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Όλοι όσοι προσπαθούν για κάτι καλό.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Μέχρι τώρα στο Παρίσι!

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Καλό!!!

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Την ειλικρίνια.

12. … και σε μια γυναίκα;

Ομοίως!

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Μα τι ερωτήσεις είναι αυτές...;

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Δεν σφυρίζω, τραγουδάω κάποιες φορές. Δεν είναι κάποιο συγκεκριμμένο, ότι μου΄ρθει.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Ένας τόμος εγκυκλοπαίδειας που έπεσε στο πόδι μου κ επειδή ήταν καλοκαίρι φορούσα σαγιονάρες κ έκανε πληγή!

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;

Μου αρέσουν αρκετές αλλά δεν με έχει σημαδέψει καμία μέχρι τώρα.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Μου αρέσουν κάποια έργα από διάφορους. Νταλί, Πικάσο...

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;

Μαύρο κ μπλε.

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Πφφφ... Από πού να ξεκινήσω;

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

Ως ποτό ουίσκι, ως σφηνάκι τεκίλα.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για δεύτερες, τρίτες, τέταρτες, ... ευκαιρίες που δόθηκαν σε ανθρώπους που τελικά, κατά τη γνώμη μου, δεν τις άξιζαν.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Τις κατσαρίδες, την ψευτιά, την υποκρισία, το ¨γλύψιμο¨ κ τους άσχετους οδηγούς που κυκλοφορούν κ σκοτώνουν ότι κινείται!

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Γράφω λίγο οπότε έχω πολλές ασχολίες! Βολτούλες, σινεμά, μπλα μπλα κ άλλες.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Δεν μπορώ να τους αποκαλύψω!

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Μόνο αν είναι για καλό σκοπό! Χαχα!

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Έλεος!

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Στον ύπνο μου.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία!

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Στην τέταρτη. (Μα ποιες είναι οι πιθανές απαντήσεις για αυτή την ερώτηση;;;)

Δυστυχώς δεν έχω διαβάσει πολύ τον τελευταίο καιρό, αλλά όποιος θέλει τον (προσ)καλώ να απαντήσει!

Βόλτα στο Πάρκο

Την Κυριακή που μας πέρασε, πήγα με ένα φιλικό ζευγάρι στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο στα Σπάτα. Προηγήθηκε μπανάκι στη Βάρκιζα, οπότε το 3ωρο περπάτημα στο Πάρκο βοήθησε να πάρουμε κ οι τρεις μας όψη ροζ γουρουνακίου! Πλάκα είχε...

Το λοιπόν, παρακάτω είναι κάποιες φωτογραφίες που μου αρέσουν πολύ!
Ελπίζω να τις απολαύσετε κ εσείς όπως εγώ!

Μία χελώνα η οποία για κάποιο λόγο είχε σηκωμένα τα πίσω ποδαράκια της! Όποιος γνωρίζει το λόγο ας με διαφωτίσει πλιζ!

Θαυμάσαμε τα φλαμίνγκο, αλλά το «κόσμημα» στο πόδι με έβαλε σε σκέψεις κ ψιλοξενέρωσα...

Είδαμε αυτά τα ζώα σε ώρα παιχνιδιού. Μοιάζουν με λάμα, αλλά μου διαφεύγει τι ακριβώς είναι!


Είδαμε κ στρουθοκάμηλο με μαλλί αλά μοϊκάνα!


Δύο παπαγάλοι σε τρυφερές στιγμές... προσπάθησα να μην είμαι αδιάκριτη!



Πουλάκια...


...κ άλλα πουλάκια!

Κ άλλο ένα πολύ όμορφο πουλάκι!


Πιγκουίνοι...


...κ αλιγάτορες!


«Τσίτα» η τσίτα...!


«Τσίτα» και οι αρκούδες! (Μετά τη λήψη, οι δύο πιο ανοιχτόχρωμες αρκούδες άρχισαν καυγά... Ακολούθησε ο διάλογος:

-Ουάου! Κούκλα πρέπει να βγήκα, παρόλο που ο φακός προσθέτει 65 κιλά!

-Χα! Ας γελάσω! Έχεις κοιταχτεί στον καθρέφτη τελευταία? Το καφέ σου το χάλι έχεις!

-Τι είπες, ρε? Την αρκούδα σου μέσα, που θα με πεις κ χάλια!

-Τη δικιά σου, ασχημομούρα!

-Όχι, τη δικιά σου!

-Τη δικιά σου!

-Τη δικιά σου!

-...

-...

Αποχωρήσαμε διακριτικά, σφυρίζοντας, κοιτάζοντας απέναντι...!)



Μπούφος... Αδικία!


Κ πολλά πολλά άλλαααα! Ήταν ωραία, αλλά περίμενα πολύ μεγαλύτερα τα κλουβιά, πιο καθαρά. Θα περίμενα κ από τον κόσμο καλύτερη συμπεριφορά. Είδα κάτι γονείς με τα 3χρονα κ 5χρονα παιδιά τους. Έξω γράφει καθαρά να μην κάνει κανείς φασαρία γιατί τρομάζουν τα ζώα. Κ άκουγες το μικρό να γκαρίζει «ΜΑΜΑΑΑΑΑ! Κοίτα το λιοντάρι! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙ! Το είδες? ΤΟ ΕΙΔΕΣ???». Έλεος...
Ήταν θλιβερό το γεγονός βέβαια ότι είναι φυλακισμένα, κ εμείς πιο θλιβεροί που πληρώνουμε για να τα βλέπουμε... Αυτό όμως είναι μεγάλη συζήτηση....

Καλή εβδομάδα κ καλό Καλοκαίρι να έχουμε!

Για την Αμαλία...

Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις απανωτές επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία, άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤ ΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

5 λέξεις

Είπα να ανταποκριθώ στην πρόσκληση της CD για το παιχίδι με τις λέξεις και ορίστε τα αποτελέσματα...


«[...] Για άλλο ένα απόγευμα είχε καθίσει στο μικρό της μπαλκονάκι, στο σπίτι της, δίπλα στη θάλασσα. Δεν την ενοχλούσε ούτε καν η αλμύρα στο πρόσωπό της – την ενοχλούσε η απουσία του. Κάθε απόγευμα τον περίμενε εκεί, παρόλο που αυτός είχε φύγει πριν 9 χρόνια.

Η κόρη της τής είχε απομείνει, η οποία ερχόταν κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο να την επισκεφτεί. Της έφερνε πάντα ένα μεγάλο μπουκέτο λουλούδια. Όταν έφευγε, αργά το απόγευμα της Κυριακής, σηκωνόταν από την ξύλινη κουνιστή καρέκλα. Έμπαινε για λίγο στο σαλόνι, ξεχώριζε τα λουλούδια σε δύο βάζα κ τα στόλιζε στο σπίτι της, στο μικρό της βασίλειο. Είχε δεθεί πολύ με το σπίτι αυτό, εκεί μεγάλωσε, ερωτεύτηκε, γέλασε κ πόνεσε.

Οι μυρωδιές δεν έχουν αλλάξει παρόλο που έχει περάσει πολύς καιρός. Το κάθε αντικείμενο, της θυμίζει τα παιδικά της χρόνια. Στο δωμάτιό της υπάρχουν ακόμα κούκλες, φωτογραφίες κ ακουμπισμένο πάνω στην καρέκλα ένα κοριτσίστικο φόρεμα, το πρώτο δώρο που της έκανε εκείνος πριν πολλά-πολλά καλοκαίρια – που ακόμα έβλεπαν μαζί τη θάλασσα. Οι αναμνήσεις κ αυτό το φόρεμα την έκαναν πάντα να χαμογελάει. Την έκαναν, επίσης, να δακρύζει. Είναι μεγάλος ο πόνος του να χάνεις κάποιον. Είναι ένα προαιώνιο συναίσθημα που δεν ξεπερνιέται ποτέ. [...]»

... ... ... ...

― Όχι, ρε γαμώτο! Μου χύθηκε ο χυμός πάνω στο βιβλίο...!

Ε, μην τρελαθούμε!!! (II)

Προέλευση, ιστορία & σημασία του piercing

Οι ρίζες του piercing χάνονται μέσα στις χιλιετηρίδες. Ψάχνοντας στο παρελθόν το συναντάμε σε όλες τις ηπείρους, ανάμεσα σε λαούς πολύ διαφορετικούς και με αταίριαστες μεταξύ τους κουλτούρες. Οι λόγοι ύπαρξής του ποικίλουν: είναι θρησκευτικοί, τελετουργικοί, κοινωνικοί, αισθητικοί, ερωτικοί και κάποιες φορές θεραπευτικοί. Επικράτησε ανάμεσα σε όλων των ειδών τις κάστες, διαχωρίζοντας τις κοινωνικές τάξεις, το φύλο, την οικονομική κατάσταση, τα ήθη και τα θρησκευτικά ιδεώδη, αλλά αγαπήθηκε από βασιλιάδες και πολίτες.

Το αρχαιότερο piercing που γνωρίζουμε χρονολογείται 5000 χρόνια π.Χ. και ανακαλύφθηκε στην Αυστρία το 1991 στο μουμιοποιημένο σώμε ενός προϊστορικού ανθρώπου. Είχε τρυπημένους τους λοβούς του με διάμετρο 7-11mm. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής τρυπούσαν τα αυτιά τους για μαγικούς σκοπούς. Φοβούμενοι ότι οι δαίμονες εισέρχονται στο σώμα από τα αυτιά, φορούσαν μεταλλικά κοσμήματα, πιστεύοντας ότι αυτά σταματούν την είσοδο των δαιμόνων. Στην πορεία, πολλοί ακόμα άνθρωποι τρυπούσαν τα αυτιά τους για διαφορετικούς λόγους.

Οι ναυτικοί συνήθηζαν να τρυπάνε τον ένα λοβό για να βελτιώσουν την όρασή τους, σύμφωνα με τις αρχές του βελονισμού. Σε άλλες κοινωνίες, όπως του Βόρνεο, το τρύπημα των λοβών γινόταν ως ιεροτελεστία όταν τα αγόρια φτάνανε στην εφηβεία. Τρυπούσανε από έναν λοβό ο πατέρας και έναν η μητέρα, συμβολίζοντας έτσι την ανεξαρτησία του παιδιού από τους γονείς.

Το τρύπηα των αυτιών ήταν ανέκαθεν αποδεκτό παγκοσμίως και για τους άνδρες και για τις γυναίκες. Μόνο στις δυτικές κοινωνίες θεωρήθηκε θηλυπρεπές. Παρόλα αυτά, έχουμε παραδείγματα πολλών ανδρών και στη δύση που φορούσαν στα αυτιά τους περίτεχνα κοσμήματα. Στην Αγγλία, στην Ελισαβετιανή εποχή, πολλοί διάσημοι άνδρες όπως ο Shakespeare, ο Francis Drake και ο Sir Walter Raleigh και πολλοί άλλοι, κοσμούσαν τα αυτιά τους με χρυσούς κρίκους. Στη Ρωμαϊκή εποχή, τα κοσμήματα στο αυτί ήταν ιδιαίτερα δημιφιλή τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Ο Ιούλιος Καίσαρας ήταν αυτός που αποκατέστησε την υπόληψη του τρυπημένου ανδρικού αυτιού, φορώντας το και κάνοντλας το μόδα. Στην αρχαία Ελλάδα, κατασκευάστηκαν κατά καιρούς ποικίλα και περίτεχνα κοσμήματα για το αυτί, που τις πςρισσότερες φορές απευθύνονταν σε γυναίκες.

Το τρύπημα της μύτης ήρθε και παρέμεινε μέχρι σήμερα από τους Μογγόλους αυτοκράτορες τον 16ο αιώνα μ.Χ.. Οι Ινδές συνηθίζουν να τρυπούν το αριστερό ρουθούνι της μύτης και πολλές φορές το κόσμημα συνδέεται με αλυσίδα με κάποιο άλλο κόσμημα. Σε ορισμένες φυλές τρυπούνται και τα δύο ρουθούνια. Η Ayuverda (εναλλακτική ιατρική στην Ινδία), προτρέπει να τρυπούν το αριστερό ρουθούνι γιατί πιστεύουν ότι εκεί αντανακλούν τα γεννητικά όργανα της γυναίκας και έτσι διευκολύνεται ο τοκετός και είναι λιγότεροι οι πόνοι της περιόδου. Τα κοσμήματα που χρησιμοποιούνται στη μύτη στην Ινδία είναι κρίκοι ή stud (πολλές φορές διακοσμημένα με πολύτιμες ή ημιπολύτιμες πέτρες).

Οι νομαδικές φυλές των Βέρβερων και των Beja της Αφρικής, όπως και των Βεδουίνων της Μέσης Ανατολής, έκαναν το τρύπημα αυτό από τους παλαιούς χρόνους έως και σήμερα. Γίνεται μόνο στις γυναίκες και το μέγεθος του κοσμήματος (συνήθως κρίκος) δηλώνει την κοινωνική τάξη της οικογένειάς της. Συνήθως το κόσμημα αυτό γίνεται γαμήλιο δώρο και λειτουργεί ως ασφάλεια σε περίπτωση διαζυγίου. Στο δυτικό κόσμο το τρύπημα της μύτης ήρθε το 1970 με τους hippies που είχαν ταξιδέψει στα 60s στην Ινδία. Στα 70s αγαπήθηκε από τους Punk σαν εκδήλωση αντίδρασης στις συντηριτικές αξίες και ιδέες της εποχής.





Ένα άλλο διαδεδομένο τρύπημα, σε άνδρες και γυναίκες, είναι αυτό του στήθους. Το συναντάμε στην ινδιάνικη φυλή των Karankawa του Τέξας και στη νομαδική φυλή Kabyle στα βουνά της Αλγερίας. Στην Αλγερία συμβαίνει έως και σήμερα και επιδίδονται στο τρύπημα αυτό μόνο γυναίκες. Στην Ευρώπη, οι αναφορές για το τρύπημα του στήθους ξεκινάνε τον 14ο αιώνα. Τότε, η βασίλισα Ισαβέλλα της Βαυαρίας προυσίασε για πρώτη φορά τα φορέματα με το μεγαλύτερο ντεκολτέ που υπήρξε ποτέ, μέχρι τον αφαλό. Έτσι ξεκίνησε η μόδα των στολισμένων θηλών με κοσμήματα μεγάλης αξίας, φέροντας επάνω διαμάντια και άλλους πολύτιμους λίθους. Κάποιες φορές, οι θηλές συνδέονται μεταξύ τους με αλυσίδες. Αργότερα, γύρω στο 1890 η μόδα επανέρχεται. Έτσι έχουμε τη δημιουργία του ‘Anneux de Sein’, ένα από τα πιο διάσημα κοσμηματοπωλεία του Παρισιού, με κοσμήματα για το στήθος σε πολύ υψηλές τιμές. Το τρύπημα αυτό έχει επικρατήσει μέχρι τις μέρες μας και θα μπορούσαμε να πούμε ότι τώρα ακμάζει. Οι δύο κύριοι λόγοι που υπάρχει είναι ο καλλωπισμός του στήθους και η ερωτική ικανοποίηση που μπορεί να προσφέρει.

Ένα τρύπημα που έχει εφαρμοστεί πλατιά σε όλο τον κόσμο είναι αυτό των χειλιών (Labret). Ευρέως διαδεδομένο στην Αφρική, γνωρίζουμε ότι οι φυλές Dogon του Mali και οι Nuba της Αιθιοπίας τρυπούσαν τα χείλη τους για θρησκευτικούς λόγους. Πίστευαν ότι ο κόσμος έχει δημιουργηθεί από το προγονικό τους πνεύμα. Έραβαν τα χείλη τους σφιχτά και βαθιά έως τα ούλα των δοντιών, ώστε να μην μπορεί να εξέλθει ο λόγος και με αυτόν τον τρόπο επικοινωνούσαν καλύτερα με το προγονικό πνεύμα. Όλα τα άλλα επιχείλια τρυπήματα γίνονται στα χείλη με καρφάκια ξύλου, ελεφαντόδοντου, μετάλλου και κάποιες φορές με κρυστάλλους quartz. Ανάμεσα στις φυλές της Κεντρικής Αφρικής και της Νότιας Αμερικής υπάρχει η συνήθεια να ξεχειλώνουν εξαιρετικά τα χείλη τους, τοποθετώντας φαρδιά κοσμήματα από ξύλο ή ενσωματώνοντας στα χείλη τους ξύλινα πιάτα. Στις φυλές των Αζδέκων και των Μάγιας το τρύπημα των χειλιών γινόταν μόνο στους άνδρες της φυλής που ανήκαν σε υψηλές κάστες. Τα κοσμήματα που φορούσαν ήταν από καθαρό χρυσάφι σε σχήμα σπείρας ή χρυσά stud με πολύτιμες πέτρες και από stud από jade ή οψιδιανό. Οι αυτόχθονες Αμερικανοί του βορειοδυτικού Ειρινικού και οι Inuit του Βορείου Καναδά και της Αλάσκας, φορούσαν εξηζητημένα κοσμήματα από κόκαλο, ελεφαντόδοντο, άμπαλον (όστρακο), οψιδιανό και ξύλο. Η φυλή Μakololo των Malawi, φορούσε ξύλινα πιάτα ενσωματομένα στο κάτω χείλος, που ονομάζονταν Pepele. Θεωρείται ακόμα και σήμερα το υψηλότερο αξεσουάρ αισθητικής, ειδικότερα για τις γυναίκες!


Το τρύπημα της γλώσσας ήταν και αυτό αρκετά διαδεδομένο. Οι φυλές των Αζδέκων και των Μάγιας της Κεντρικής Αμερικής, τρυπούσαν και φορούσαν κόσμημα στη γλώσσα τους, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο επικοινωνούσαν με τους θεούς τους. Το τρύπημα γινόταν με τελετουργικό τρόπο και σε άτομα ορισμένης ηλικίας. Στις μέρες μας, λαμβάνει χώρα με τον παραδοσιακό τρόπο και σε κάποιες φυλές του Αμαζονίου. Ο υπόλοιπος κόσμος αγαπά το τρύπημα αυτό για λόγους αισθητικής και, ακόμα περισσότερο, για την ερωτική ικανοποίηση που προσφέρει!

Το τρύπημα του αφαλού είναι σημείο των δικών μας καιρών και δεν συναντάται στην αρχαιότητα. Η γυναικεία σεξουαλική επανάσταση του 1960, έστρωσε το δρόμο για αυτό το τρύπημα. Η εισαγωγή στη μόδα του bikini το 1953, έφερε την αποκάλυψη του γυναικείου αφαλού. Η επόμενη σκέψη των γυναικών ήταν πώς θα στολίσουν ένα από τα πιο σεξουαλικά σημεία του σώματός τους, τον αφαλό! Η μόδα του τρυπήματος ήρθε λίγο αργότερα, γύρω στο 1980, όταν η Madonna καθιέρωσε την αποκάλυψη του γυναικείου αφαλού με τις εμφανίσεις της. Και η υστερία μόλις είχε αρχίσει!


Τα τρυπήματα στα γεννητικά όργανα έχουν μακρά και πλούσια ιστορία. Χιλιάδες χρόνια πριν, στην Ινδία (όπου έχουμε σαφείς αναφορές στο Kama-Sutra) και στην νοτιοανατολική Ασία, ανάμεσα στις φυλές των Sarawak, των Kanyan, των Dajak και των Iban άκμασαν τα ανδρικά γενετήσια τρυπήματα, όπως το Palang και το Apadraya. Στις προαναφερόμενες φυλές του Βόρνεο, το τρύπημα γινόταν με βελόνα από μπαμπού, αφήνοντάς την μέσα έως ότου αποθεραπευτεί. Μετά φορούσαν κοσμήματα φτιαγμένα από μέταλλο. Οι γυναίκες των φυλών αυτών υποστηρίζουν έως και σήμερα ότι το sex χωρίς το κόσμημα αυτό ειναι τελείως άνοστο!! Στις Φιλιππίνες, οι άνδρες έκαναν μία κάθετη τομή στο πέος τους, τοποθετούσαν εσωτερικά πέρλες που είχαν ψαρέψει οι ίδιοι και μετά έραβαν την τομή. Μ΄αυτόν τον τρόπο, ικανοποιούσαν ερωτικά περισσότερο τις γυναίκες τους. Άλλωστε τα γενετήσια τρυπήματαγίνονται για καθαρά λόγους ευχαρίστησης.

Τα θηλυκά γενετήσια τρυπήματα απαντώνται στην Αιθιοπία, την Περσία, την Ινδία, τη Ρώμη και στα νησιά Καρολάιν. Οι άνδρες πολεμιστές, λείποντας χρόνια στο πεδίο της μάχης, προτού φύγουν κλειδώνανε τα τρυπημένα με κρίκους χείλη (labia) της γυναίκας τους με λουκέτο, φοβούμενοι μήπως αυτές συνεβρεθούν ερωτικά με κάποιον άλλον άνδρα! Το ίδιο συνέβαινε πολύ συχνά με τις σκλάβες, ώστε αυτές να μην κάνουν έρωτα χωρίς την έγκριση του ιδιοκτήτη τους. Παρόλα αυτά, λέγεται ότι οι γυναίκες των νησιών Καρολάιν φοράνε μέχρι και σήμερα κοσμήματα στα labia τους. Η διαφορά είναι ότι αυτές το κάνουν με μοναδικό σκοπό την προσωπική τους ερωτική ικανοποίηση, όπως και όλες οι άλλες γυναίκες του σήμερα, βέβαια!!

ΓΙΑΤI Η ΤEΧΝΗ ΔΕΝ ΕIΝΑΙ ΜOΝΟ ΣΤΟΥΣ ΠIΝΑΚΕΣ, ΣΤΙΣ ΕΚΘEΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΜΕΓAΛΕΣ ΟΘOΝΕΣ... ΕIΝΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΜIΑ OΜΟΡΦΗ ΓΕΝΙA ΠΟΥ EΧΕΙ ΓΝΩΡIΣΕΙ KAI EΧΕΙ ΑΓΑΠHΣΕΙ EΝΑΝ ΑΚOΜΑ ΟΜΟΡΦOΤΕΡΟ ΤΡOΠΟ ΕΚΔHΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΤEΧΝΗΣ, ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜAΤΩΝ, ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΗΣ!!!

Βιβλιογραφία
Δερματοστιξία, ιστορία και τεχνικές

Διευθύνσεις Internet
www.amφiθeatro.gr
www.mwdlook.net
www.pathfinder.gr
www.weblab.gr
www.tattooland.gr
www.tattoo.about.com/mbody.htm
www.tattoo-me.com
www.vanishingtattoo.com